Życie według Ducha

Są dwa sposoby życia – ale tylko jeden z nich kończy się ŻYCIEM.

Życie według ciała zmierza do zagłady: „…jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć” (Rz 8,13).

 „jest zaś rzeczą wiadomą jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść,niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, ci którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.” (Ga 5,19-21)

Życie według ciała to nie tylko uleganie popędom ciała w poszukiwaniu seksualnej lub jakiejkolwiek innej przyjemności (nierząd, nieczystość, wyuzdanie, pijaństwo, hulanki), ale także wywyższanie siebie (pogoń za zaszczytami) i niepohamowane, impulsywne reakcje emocjonalne, rujnujące wszelkie relacje i więzi społeczne. Spór, zawiść, wzburzenie, zazdrość, nienawiść, niezgoda i rozłamy są uczynkami ciała. Paweł zalicza do nich również uprawianie bałwochwalstwa i czary. Ich wspólnym mianownikiem jest „ego”, hołdowanie własnemu ja, uwielbienie tego, czemu uwielbienie się nie należy i próba osiągania swoich egoistycznych celów przez wyłudzanie nadnaturalnej mocy poza Bogiem. To jest to, do czego zdolne jest ciało.

Paweł mówi o sobie: „Ja jestem cielesny, zaprzedany w niewolę grzechu” (Rz 7,14). Oznacza to, że cielesność jest bardziej synonimem grzeszności naszej natury niż fizycznej strony naszej osoby.

 „…pożądliwość ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna. A ci, którzy żyją według ciała Bogu podobać się nie mogą.” (Rz 8,5-9)

Konsekwencje są oczywiste – bez Boga nie ma życia. Ale nikt z nas nie jest skazany na zagładę. Jest wyzwolenie „z ciała, co wiedzie do śmierci” (Rz 7,24). „ …prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci.” (Rz 8,2). Jezus dając wierzącym w Niego swego Ducha wprowadza ich w zupełnie inny, radykalnie nowy sposób życia.

 „Ciało bowiem do czego innego dąży niż Duch, a Duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody…” (Ga 5,17).

„Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego czego chce ciało, ci zaś, którzy  żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch.” Rz 8,5

Prawdziwe życie chrześcijańskie jest życiem według Ducha;

 „Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy.” (Rz 8,9)

 Nie musimy już żyć tylko w oparciu o naszą grzeszną naturę. Mieszkający w nas Duch Jezusa prowadzi nas i utwierdza w pewności, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Sprawia, że doświadczamy żywej komunikacji z Abba i sam modli się w nas, gdy my nie wiemy jak to robić (patrz Rz 8,14-17.26). Ale nie tylko to. On otwiera nasze oczy i umożliwia nam zrozumienie spraw duchowych. „ Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego poznać, bo tylko Duchem można to rozsądzić. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko…” (1 Kor 14-15).

I co najważniejsze, poddanie się prowadzeniu Ducha Bożego rodzi owoc:

„Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie.” (Ga 5,22)

Wykorzenienie grzesznych uczynków cielesnej natury i zaszczepienie owocu Ducha w nas  jest pragnieniem Jezusa. To właśnie zapewnia nam ŻYCIE.

„Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli.” (Rz 8,13)

„…kto sieje w Duchu, jako plon Ducha zbierze życie wieczne.” (Ga 6,8)

Poddawanie się Duchowi Bożemu nastręcza nam jednak nieraz trudności. Zdarza się, że jest z nami tak, jak z wierzącymi w Koryncie. Paweł musiał do nich napisać; „A ja nie mogłem, bracia przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych… Ciągle przecież jesteście cieleśni. Jeżeli bowiem jest między wami zawiść i niezgoda, to czyż nie jesteście cieleśni i nie postępujecie tylko po ludzku?”. (1 Kor 3,1-3)

Dlatego zachęcajmy się nawzajem:

Postępujcie według Ducha, a nie spełnicie pożądania ciała.” (Ga 5,16)

„Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.” (Ga 5,25)